Pagina's

dinsdag 18 oktober 2011

3 Reisverslag Educause 2011 Maandag Social Event


Gisteren maandag (17 okt 2011) was de dag van het Social Event. Het was een lange dag waarbij ik zonder dat ik het in de gaten heb toch aardig wat foto’s en filmmateriaal heb gemaakt. Het is een behoorlijke klus om dat allemaal te verwerken maar ik waag een poging in dagboekstijl. Het is een persoonlijk verslag waarin ik mijn indrukken verwerk. Een kort feitelijk verslag staat op de Surfwebsite.


Ik was om 04.00 klaarwakker vanwege mijn biologische klok en heb even met mijn vrouw geskyped. Toch maar even geprobeerd te blijven liggen en rond 6.00 opgestaan om wat baantjes te gaan trekken in het 1 persoonszwembad van het hotel.
Om 7.20 nog wat werken aan een opzet voor het fotoblog van gister en om 7.40 ontbijt. 

Het is leuk om steeds met verschillende mensen op te trekken omdat ieder er vanuit een andere insteek zit. Er zijn mensen uit het onderwijs die een vergelijkbare functie hebben als ik, maar ook technische mensen, beleidsmakers, mensen van Surf, mensen werkzaam in bedrijven die met onderwijsinstellingen te maken hebben en zelf iemand van defensie die zich veel bezighoudt met scholing.

Zo divers als de achtergrond is, zo divers ik ook de interesse. Sommige mensen zijn vanuit hun werk geïnteresseerd in clouddiensten, anderen houden zich bezig met security, anderen met digitale leeromgevingen.

Omdat ik helemaal niet naar bepaalde presentaties (bijv rondom security) ga maar toch wel benieuwd ben naar bepaalde ontwikkelingen heb ik al aan sommige mensen gevraagd of ze voor mijn camera na afloop van elke dag wat kunnen vertellen over de belangrijkste punten. Ik verheug me erop dat materiaal ook te kunnen delen.
Door zo met elkaar op te trekken ontstaat ook een soort netwerk en gister ervoer ik meteen wat dat kan opleveren. Een hoofd van een bepaalde afdeling van Zuyd hogeschool mailde me met een bepaalde vraag rondom de implementatie van Surf Conext, een dienst waar we gebruik van gaan maken. Ik was in de veronderstelling dat deze mail NIET aan mij gericht moest zijn want ik hou me met dat onderdeel niet bezig. Toevallig had ik juist in het hotel met iemand gegeten van Surfdiensten die hier waarschijnlijk alles van af weet. Ik kon de twee even met elkaar verbinden en ‘probleem opgelost’.

Terug naar de dag.
‘S morgens hadden we een rondleiding in de stad. We reden langs diverse musea en gebouwen en stopten af en toe om foto;s te maken. Er zijn een aantal zaken die me erg zijn bijgebleven. 
Als eerste kwamen we langs de Philadelphia versie van Occupy Wallstreet, Occypyphilly genaamd. Er stonden allemaal tentjes bij het stadhuis van mensen die het niet langer pikken. Ik werd er wel door getrokken omdat dat nu erg leeft hier en besloot om aan het eind van de tour met collega Rienke wat interviews af te nemen. Dat hebben we ook gedaan en was best indrukwekkend. Ik zal daar een apart blog van maken. Dat verhaal vormt een contrast met met de lichtvoetige scholierenschoolreisje nivo van de rest van de dag (zoals in de film te zien is).

Wat me ook opviel was de hoeveelheid kunst in de openbare ruimte. Onze guide Kay vertelde dat in Amerika elk bedrijf dat een gebouw laat plaatsen 1% van de kosten moet besteden aan iets voor de openbare ruimte. Dat kan een kunstwerk zijn maar ook een stadstuin. Ik vond dat een hele mooie gedachte, maar hoorde van een aantal reisgenoten dat dat in Nederland ook is geweest en nog steeds geldt voor overheidsinstellingen zoals ziekenhuizen. Maar goed: hier leverde dat mooie plaatjes op van draken, stadstuinen, projectieschermen. Er zijn wat foto’s van en ook in de film is het een en ander te zien. 


  





Onderweg stopten we af en toe voor wat foto’s. Tijdens een van die stops ben ik wat gaan kletsen met locals en vroeg ze of er bepaalde plekken zijn waar live muziek is met een wat experimenteel karakter. Ze konden me 2 adressen geven en vervolgens raakte we wat aan de praat. Het was een heel 
vriendelijk open stel en ik had het onder andere met ze over de stad zelf.



We reden daarna in een buurt die voorheen een beetje ‘funky’ was, een beetje verwaarloosd. Er woont in die buurt een kunstenaar die vanuit zijn eigen initiatief geprobeerd heeft er iets van te maken. Hij is begonnen een huis te versieren met allerlei mozaïek, scherven van potten en kopjes. Die man heeft 14 jaar gewerkt aan dat project en in de tussentijd gaf hij les en workshops. 

Gedurende de jaren is de wijk mede door zijn inzet beetje bij beetje vooruit gegaan en is nu best opgefleurd en leuk om te wonen. Hier en daar zie je werken van zijn hand. Wat ik bijzonder vond was het volgende. 
Die man heeft een oud bouwkot opgeknapt en ook een aanliggend bouwvalpand. Toen hij eenmaal klaar was met het werk melde de oude bewoner zich en eiste zijn pand op. Inde tussentijd was het pand door het werk van de kunstenaar meer waard geworden en ook de buurt werd er door opgefleurd. Buurtbewoners zagen ook de meerwaarde in van zijn inspanningen. Het was goed voor wijk en wilde dit in stand houden. Ze hebben toen een via een bepaald initiatief geld bij elkaar kunnen brengen om dat pand te kopen en te schenken aan de kunstenaar zodat hij zijn werk kan voortzetten. Een geweldig verhaal!

Het ochtenddeel was daarmee bijna ten einde en eigenlijk heel leuk. We sloten af bij het museum waar Rock Balboa de trappen op is gerend in zijn film.
 



We gingen daarna een uurtje rijden naar de Amish (spreek uit met de a zoals aardappel en niet e-miesj zoals ik consequent doe in het filmpje J). De busreis duurde meer dan een uur en de gids vertelde over achtergrond, cultuur en leefwijze. 

Deze reis was voor mij een grote teleurstelling. Wel ben ik op de hoogte gebracht van allerlei feitjes welke ik zo zal opsommen, maar ik heb met geen enkele Amish gesproken. In de reisgids werd de suggestie gewekt dat we een kijkje zouden nemen bij deze mensen maar dat was niet waar. We kwamen bij een soort Amish museum waar ze een terrein in de stijl van de Amish gebouwd hebben met een kamer ingericht als Dienstkamer (lees later), een leefkeuken, slaapkamers met de kledij van de Amish en we konden wat over het terrein lopen waar een schuur stond waar tabaksbladeren lagen te drogen, er was ook een klein schooltje die je veel ziet en wat attributen zoals een step (scooter genaamd). 

 Het museum was dus ook niet van Amish maar gewoon een business. Extra wrang omdat de guide in zijn verhaal wel de suggestie wekte dat het geld van het museum ook bij hen terecht kwam. Gaande weg besef je dan ook dat je dus gewoon 1 onderdeel uitmaakt van een toeristenindustrie.


Amish rijden met paard en wagen (buggy genaamd). We zagen die ook best wel rijden maar nog veel meer toeristische buggys. Soms reden we als toeristen achter toeristen. Even googlen op Amish leverden ook alleen maar toeristische bedrijven op die hier dus hun brood mee verdienen. Ik kon me meteen ook beter voorstellen waarom Amish niet met het wereldse verbonden wilde zijn.

Beetje naïef van mij natuurlijk om te denken dat we echt bij deze mensen op bezoek zouden gaan, maar aan de andere kant waarom niet. Als een kunstenaar vanuit een positieve energie een hele wijk kan laten opleven waarom zou dan in diezelfde energie niet een woongemeenschap willen verbroederen om kennis te laten nemen van hun cultuur om het zo beter in stand te kunnen houden.

Daarna reden we via landweggetjes waar we wel hun boerderijen zagen en we ze ook af en toe op het land zagen. Maar dat was best beetje ‘aapjes kijken’ en niet helemaal wat ik wilde. Daarbij kwam dat onze guide ok nog eens elke Buggy (rijtuig) wat we tegenkwamen aankondigde. Het werd op een gegeven moment een soort spel of het wel of geen echte Amish buggy was. Ik heb daar een stukje van gefilmd en ik denk dat je dan wel een beeld krijgt van wat ik bedoel. Niet bedoeld om haar slecht weg te zetten hoor, ze deed haar werk heel goed en vooral ‘s morgens moest ik af en toe erg om haar lachen. Het was meer dat ik besefte in wat voor een industrie ik zelf was terechtgekomen en deel van uit maakte (dus aan meewerk).  
Het schijnt dat ze hier wel een aantal dagen per week op de markt staan dus misschien kan ik daar eens een praatje maken.  

Dat toeristen gevoel werd nog erger toen we gingen lunchen in een soort zaal met de naam Good ’n Plenty. De guide vertelde ons al dat je veel mag eten, dat er steeds een schotel wordt bijgezet en dat je helemaal na afloop helemaal ‘stuffed’ in de bus terug naar huis rijdt. Nu probeer ik al een tijdje een beetje gezond te eten en dat gingen voor mijn gevoel niet helemaal samen met het beeld wat hier geschetst werd. Eerst kwam de eigenaar even in de bus ons vertelen wat de bedoeling was en er werd toch wel benadrukt dat we genoeg tijd hadden om te shoppen (lees: consumeren). Mensen die de acteur John Candy kennen weten moeten zich hem erbij voorstellen.
Vervolgens kwamen we in een soort omgebouwde schuur met allerlei tafels in rijen met daarom rood wit geblokte plastic tafellakens.

Er was een lange wand waarvan ik vermoedde dat die zou openschuiven en dat dan de Blues Brothers zouden optreden. Het tafereel deed me denken aan die scene in de film met dat kippengaasoptreden. Achteraf bleek achter die wand een nog 3x zo grotere ruimte te zijn waar verschrikkelijk veel rijen tafels stonden.



Het eten was een beetje Hollands, boontjes, aardappelpuree, stoofpot, mais (kleiner dan ik gewend ben), fried chicken (niet Nederlands), appelmoes, bruine boterhammen. Alles werd met schalen gebracht maar het was een beetje lopende band werk. Er was geen keuze behalve dat aanbod. 

Vrouwen met boerenschorten liepen af en aan om de meute te voeden. Na het eten kwamen kleine toetjes, bakken met zelfgemaakt ijs (lekker vanilleijs) en verschillende zoete taarten. Tegelijk waren er dienbladen met koffie en mensen die thee dronken kregen een zakje thee (geen keuze van smaak). Na een uur was iedereen inderdaad stuffed, mezelf inclusief!
In de shop kon ik niet veel vinden om het thuisfront blij te maken en we zijn rond 15.15 bijna zonder mij vetrokken.

Op de terugreis reden we nog langs Amish boerderijen en zagen veel Buggys en wasgoed (Amish hebben grote gezinnen en alles hangt buiten te drogen).
Niet ten nadele van de organisatoren van deze reis. Ik vind alles een geweldige ervaring en ben dankbaar dat ik dit allemaal mag meemaken maar dit was niet helemaal mijn ding. Als mens wil je het gevoel hebben uniek te zijn, want dat zijn we toch, maar dan is het onprettig om zo als keursworst te worden behandeld. Ik bedenk me net: ga ik zo ook om met mijn studenten! Ik hoop toch niet dat ik ze dat gevoel meegeef dat iedereen voor mij hetzelfde is en ze allemaal dezelfde lopende band van het onderwijs doorlopen. Ik hoop toch echt dat ik ze een beetje persoonlijk benader en ook heb voor ieders unieke kenmerken. Ik zal er in ieder geval eens op letten, Heeft deze trip toch iets opgeleverd.

Ondanks dat ik vind dat de Amish zijn doorgeschoten in hun denkwijze zijn er zeker aspecten die wel de moeite zijn om over na te denken zoals blijft uit mijn eigen ervaringen van deze dag. Benieuwd hoe mijn reisgenoten dit hebben ervaren.

Rond 17.30 waren we terug in het hotel. Rienke en ik zijn toen naar het gemeente huis gegaan en hebben met allerlei mensen gesproken die zich daar in tenten ophouden om zich te verzetten tegen het systeem. Het was best een indrukwekkende ervaring waar ik een apart blog aan ga wijden.
(er komen nog titles in de fim, die bewerk ik later nog)


Toen we daarna in het restaurant van het hotel wat wilde eten en drinken ervoer is weer een bepaalde druk om te consumeren. Mijn cola was op en er werd zonder dat ik erom vroeg een nieuw glas geplaatst. De mevrouw die ons bediende kwam heel vaak langs vooral als het glas van een van de collega’s bijna leeg was. Misschien zijn ze hier niet gewend dat je even wil kletsen met elkaar en moet je snel plaats maken voor de volgende mensen die moeten consumeren? Benieuwd naar de komende dagen.




Och ja
Ik zou de feiten van de Amish noemen.

  • Wortels liggen in Europa, Nederland vanaf ongeveer 1600. Menno Simmons (MennoKnights).
  • Ze leven in boerderijen met ongeveer drie generaties bij elkaar en de gebouwen zijn te herkennen aan het feit dat er ook 3 huisjes aan elkaar zijn gebouwd, elk met een eigen keuken. Het gezin met de kinderen heeft het grootste huis.
  • Ze wonen op deze manier met ongeveer 20 families bij elkaar. Dat noem je een district. Er zijn zo ongeveer 20 districten in die omgeving. Elk district heeft zijn eigen bisschop, dus 20 in totaal)
  • Amish proberen geen contact met het wereldse te hebben (verbinding) dus hebben geen telefoon, elektriciteit en gas. Ze gebruiken wel elektriciteit via generatoren en zonnepanelen en hebben een koelkast op campingas.
  • Amish hebben een bepaalde kledingstijl die zich laat omschrijven als sober, geen zakken die te zien zijn, effen, bepaalde regels rondom wat op welke leeftijd te dragen.
  • Dragen geen juwelen en hechten geen waarde aan luxe. Ze houden ook niet van poespas en trouwen in dezelfde kledij als ze naar de kerk gaan.
  •  





    Vrouwenkleren links Mannenkleren rechts
  • Als een vrouw trouwt hoeft ze een bepaald wit short niet meer te dragen. Ze bewaard het tot ze sterft en dit wordt dan haar sterfgewaad.
  • Als ze trouwen krijgen ze pas kado’s in de periode na het feest als ze elke zondagavond op visite gaan bij een familie die aanwezig was op het feest, ze krijgen alleen functionele kado’s.
  • Eenmaal getrouwd moet je bij elkaar blijven, in voor en tegenspoed. Als een partner sterft mag je een andere partner.
  • Ze worden na stereven allemaal in eenzelfde soort kist begraven.
  • Een grafsteen mag maar alleen naam, geboorte en sterfdatum.
  • Amish hebben geen auto maar laten zich wel door anderen vervoeren tegen betaling.
  • Een fiets vind men te werelds en hebben ze niet (gaat te snel?). Ze hebben wel een soort step, scooter genaamd.
  • Ze rijden met paard en wagen (buggy). Winkels in de omgeving hebben speciale parkeerplaatsen voor de paarden. Er schijnt zelf een mac drive te zijn waar de parden kunnen rijden (misschien flauwe grap van de guide)
  • Amish betalen belasting en maken gebruik van ziekenhuizen, tandartsen en doktoren. Ze maken geen gebruik van scholen.
  • Amish hebben om de paar kilometer een klein schoolgebouw staan. Jonge vrijgezelle vrouwen geven les. Kinderen krijgen les tussen hun 6de en hun 14de. Daarna mag je werken, dat is meer waard dan leren. Je mag jezelf wel bijscholen individueel.
  • Opmerkelijk was dat 20% van hen op de boerderij werkt maar dat de rest gewoon buitenshuis werkt (en werk doet waar je geen opleiding voor nodig hebt).
  • Ongetrouwde mannen moeten zich scheren. Getrouwde mannen moeten een baard laten staan zonder snor.
  • Amish hebben geen kerken (teveel geld en onderhoud). Elke week wordt bij een andere familie een dienst gehouden. Er komt dan een kar met banken en het huis wordt leeggeruimd. De dienst duurt de hele ochtend en de vrouw des huizes geeft ‘s middags iedereen te eten. Het eten is elke week bij iedereen hetzelfde. Tijdens de dienst zijn mannen en vrouwen gescheiden maar wel in de zelfde ruimte. Ze zitten in banken tegenover elkaar.
  •  
  •  Vrouwen hebben allemaal hetzelfde kapsel: een scheiding, strak naar achter in een knotje met daarop een kapje in een hartvorm.
  • Vrouwen houden hun kleren bij elkaar met spelden! Tot hun 16de mogen ze sluitspelen en veiligheidsspelden dragen. Mannen mogen wel knopen dragen (waarom heb ik niet begrepen).
  • Mannen dragen door de week altijd een strohoed en als ze naar de kerk gaan een zwarte ‘dressinghoed’. Ze knippen hun haar af bij wijze van terwijl ze hun hoed ophebben.
  • Als een meisje 16 wordt mag ze een bepaalde kleur kapje dragen waarmee duidelijk wordt dat ze beschikbaar is.
  • Ze hebben dezelfde feestdagen als katholieke maar er zijn nog veel meer feestdagen.
  • Vrouwen maken kleding en quilts zelf. De prijs van de quilten wordt bepaald door het aantal stikjes, niet door het patroon.

Er is een film die zich afspeelt rondom Amish en die heet “the witness”


Wat me verder aan de omgeving opviel: bijna alleen maar huizen met houten skeletbouw en houten gevels, dus geen bakstenen. Bij geen enkel huis heeft dakpannen maar vooral singels.

Dat was het weer
Howdie.

En dan nu de resterende foto's



Geen opmerkingen:

Een reactie posten